Hersenspinsels: naar huis fietsen in het donker, egels en ellende

Deze avond fietste ik naar huis nadat ik bij mijn vriendin was geweest. Het was donker, de maan was helder en ik voelde een zacht warm briesje door mijn beenhaar.

Okay, die zin eindigde anders dan geplant.

Wat ik wilde vertellen was dat ik me even ontzettend alleen voelde. Dat heb ik wel vaker, als ik helemaal alleen ben na een intens moment van sociale interactie. Maar op deze lauwe avond, op de fiets, alleen met mijn gedachten voelde ik me even de enigste persoon op de gehele aardbol. Het was niet persé een naar gevoel. Het was ook niet zo dat er verder geen enkele tekenen van leven waren; sommige lampen binnen brandden nog en er waren nog andere fietsers op de weg. Toch was ik alleen. Ik voelde me leeg. Alsof er gaten waren die nog opgevuld moeten worden. En toen werd ik nogal gefrustreerd, want ik heb in mijn leven nog niet veel ernstig verlies gekend. Ja, mijn opa stierf toen ik jong was, daar ben ik ook erg verdrietig om geweest. Nog steeds soms. Maar verder is er geen naaste familie gestorven en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Waarom, in vredesnaam ben ik dan niet gewoon alleen maar ontzettend gelukkig?

Deze situatie deed me denken aan iets wat ter sprake kwam tijdens een les maatschappijwetenschappen vorig jaar. We hadden het er over dat sommige mensen weinig idee hebben van wat er in de wereld gebeurt. Mijn leraar kwam met het voorbeeld van een niet-hoogopgeleide vrouw, wonende in een niet heel erg goede wijk in bijvoorbeeld Utrecht. Deze vrouw werkt de hele dag, moet vervolgens haar jonge kinderen van school halen, moet ze vermaken, moet eten koken, ook voor haar man die later dan haar thuiskomt. Ze maakt zich druk om de kosten van het huis, om de kosten van de contributie van de sportclubs van haar kinderen en de hartproblemen van haar moeder. Wanneer zij dan, na een lange dag ’s avonds op de bank ploft zet ze niet het journaal aan. Ze kijkt liever naar een spelprogramma of The Voice of Holland. Ze volgt het nieuws niet actief, omdat ze niet geïnteresseerd is in de schulden van Griekenland, de zwarte Pieten discussie of het Ebola virus in Afrika. Ze heeft het al druk genoeg met haar eigen leven. Sommige mensen uit mijn klas waren verontwaardigd; de problemen van deze vrouw vielen in het niet bij de problemen die er in de wereld spelen! Hoe durft ze, zo in onwetendheid te leven, zo zonder besef van het grotere plaatje. Voor mij werd plots iets duidelijk, als een antwoord waar ik al tijden op wachtte: alle ellende is relatief.

Wanneer je hamster doodgaat ben je waarschijnlijk verdrietig. Misschien breekt op dat moment toevallig ook Ebola uit, ergens in Afrika. Natuurlijk is Ebola, of welke andere nare ziekte dan ook, verschrikkelijk. Toch kan het zo zijn dat het verlies van je hamster je veel meer pijn doet, en dat terwijl er in Afrika mensen sterven aan een gruwelijke ziekte. Dat maakt jou geen onredelijk persoon, omdat ellende iets is relatief is. Het ene mens maakt misschien dingen mee die op zichzelf heftiger zijn dan dingen die een ander mens meemaakt. Dat betekend niet dat het ene persoon perse verdrietiger is dan het andere persoon. Stel, het verlies van je hamster is het ergste verlies dat je in je leven meemaakt. Dan is dat in vergelijking tot iemand die zijn ouders verliest aan Ebola een heel klein iets. Toch is voor jou het verlies van je hamster ontzettend heftig, want het is het heftigste verlies dat je in je leven meemaakt. Deze verschillende gebeurtenissen zijn in verhouding tot elkaar misschien verschillend van grote, maar in de context, in de situatie van de persoon zijn ze even heftig.

Dit geld trouwens ook voor blijdschap, blijdschap is ook relatief. Ik kan blij worden van een bezoek aan de supermarkt als ik op vakantie ben in Frankrijk. Dat zie ik soms dan ook als echt een activiteit die ik doe op vakantie, terwijl mijn beste vriendin een berg beklimt. Betekent in verhouding tot elkaar niet veel, maar wanneer het vergelijkt met onze situaties daarbij meegerekend zijn we misschien even blij.

Dat betekend ook dat ik soms verdrietig ben omdat ik geen vriendje heb. Of omdat ik graag meer mensen had leren kennen op vakantie. Of dat ik er van baal dat ik een ziekte heb. Terwijl ik op dat moment geen last heb van mijn ziekte en ontzettend veel leuke vrienden heb. Dat betekend niet dat ik een enorme zeikerd ben, (wel een beetje hoor :P), maar dat betekend dat ik gewoon een mens ben. En dat is de moraal van mijn verhaal; wees zo verdrietig of blij als je wilt zijn, want daar heb je recht op.

Nadat ik hier over nadacht zag ik voor het eerst levende egel in het wild. Ja, die tien minuten durende fietstocht was als een achtbaan van emoties.

een egel

Toedeledokie,

De Vis

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s