Beste inwoners van Nederland,

Beste inwoners van Nederland,

Ik heb geen goede openingszin voor het stuk dat u nu leest. Dat komt omdat dit verhaal niet het verhaal is dat mooi gemaakt hoort te worden. Ik moet u iets belangrijks vertellen.

Vanmiddag, een half uur geleden op z’n hoogst zat ik nog in de trein. Een simpele trein op een simpele zaterdagmiddag. Aan de andere zijde van het gangpad zat een jongen. Nette schoenen, lange jas en leest de krant. Waarschijnlijk een student. Wij zaten daar, in onze eigen bubbels-van-persoonlijke-ruimte in die wagon. Na een tijdje, de trein stond nog op het station, kwamen er drie jongemannen binnen. Één van deze mannen ging naast mij zitten, de andere twee vroegen in het Engels aan de jongen aan de andere kant van het gangpad of de plekken nog vrij waren. De jongen antwoordde vriendelijk en al snel startte hij een gesprek.

Hij vroeg ze waar ze vandaan kwamen. Syrië. Hoelang ze al hadden gereisd. 16 dagen. Ze vertelden over de verschillende landen waar ze door heen hadden gereisd. Over dat ze op een grote zee in een rubberbootje hadden gevaren. Waarom ze hier kwamen; ze willen studeren. Rechten, net zoals ze in Syrië hadden gedaan. Ze vertelden over oorlog in hun land, over waar ze woonden in Syrië. De Nederlandse jongen herkende de plaats. Hij vroeg of ze daar waren toen IS binnen kwam vallen. De jongen keek ernstiger dan voorheen en knikte.

Ze zagen er gewoon uit. Mensen waar je in de stad zo langs heen zou lopen. Zo praatten ze ook, geen enkel blijk van de verschrikkelijke tocht die ze hebben meegemaakt, op het feit dat het gesprek over die tocht ging na. De Nederlandse jongen kondigde aan dat hij uit moest stappen, en vroeg ze om hun telefoonnummer. Het zelfde station was mijn eindstation. Alles wat ik kon doen, was in bibberend Engels zeggen dat ik hoopte dat ze een goede tijd in Nederland zouden hebben. En: “I’m sorry for you”; mijn stem brak.

Ik zal de verschillende kanten van dit verhaal wel niet begrijpen. Ik heb geen idee wat de gevolgen zijn van zoveel vreemdelingen in ons land. Hoe dat onze economie zal beïnvloeden, waar ze onder gebracht moeten worden en hoe onveilig ze ons land misschien wel maken, of wat uw argumenten dan ook zijn. Dat weet ik niet, daar heb ik me niet genoeg in verdiept. Wat ik wel weet is dat ik vanmiddag in de trein heb gezeten met drie jongemannen die naar school willen. Die een toekomst willen opbouwen. En wat ik ook weet is dat u bang bent. Wij, met ons veilige land, onze heerlijke verzorgingsstaat en economie die net herstellende is van een crisis, wij zijn bang voor wat we niet kennen. Omdat we het zo goed hebben. En dat is niet gek, dat is een volkomen natuurlijke reactie. Maar nu hebben we die schrikreactie gehad, nu kunnen we verder kijken. Alstublieft, Nederlander, kijk naar de mensen. Want het gaat om mensen, potverdorie het gaat om mensen. Ik heb altijd gedacht dat door cultuurverschillen of taalbarrières, vluchtelingen zoveel anders dan mij zouden zijn. Dat we langs elkaar heen zouden lopen, dat het niet mogelijk zou zijn om sámen in dit land te leven. Vandaag is voor mij het tegendeel bewezen. Een Nederlandse jongen, een Syrische jongen, pratend, in een simpele trein in het vechtdal. Gewoon twee jongens, gewone mensen.

Femke

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s