Mag ik hier eigenlijk over mezelf schrijven?

Hoi!

Das lang geleden zeg! Alles goed? Wat heb je je haar leuk! Ja, ik zag het al op facebook! Nou, fijne feestdagen hè, en doe je moeder de groeten!

Oké, nu hebben we het wel weer genoeg over jou gehad. Alle formaliteiten gehad en al het geluk van de wereld voor jou. Laten we het dan nu eens over mij hebben.

Of is dat gek?

Dit is mijn blog, maar ik schrijf hem voor anderen. Ik schrijf hier zodat de hele wereld, nouja, heel Nederland, nouja, gewoon, wie dit wil lezen, het kan lezen. Maar wie ben ik om te denken dat heel Nederland geïnteresseerd is in mij?

Nou, gewoon een zestienjarig grietje. Het zit namelijk zo; als je zestien bent draait je hele wereld om jou. Als je zestien bent begin je namelijk net echt mee te doen in de wereld, en erger nog; je begint pas mee te krijgen wat er speelt in de wereld, en dan bedoel ik; wat er daadwerkelijk speelt. Tuurlijk, je kan prima een intellectueel kind zijn dat op z’n twaalfde overstapt naar het Achtuurjournaal in plaats van het Jeugdjournaal -voor de duidelijkheid; ik val niet binnen die categorie- en je dan al onderdompelen in de ellende die ‘de Aarde’ heet, maar als je zestien bent gaan mensen er ook van uit dat je dingen daadwerkelijk hoort mee te krijgen. En ja, eigenlijk wist je al lang wat de problemen van je moeders vriendinnen of je vaders collega’s waren, kleine potjes hebben immers grote oren, maar nu gaan je ouders er zo ongeveer van uit dat ze je ook dingen kunnen vertellen. Je mag mee praten over de straffen voor je broertjes en zusjes en aanhoren wat je ouders daadwerkelijk van de buren vinden. Maar, deze ontwikkeling roept een soort afweermechanisme bij de adolescent op. Plots zoveel buitenwereld, meningen, gevoelens en problemen van anderen; dat kan een simpel pubertje niet zo goed aan. Daar gaan simpele pubertjes aan kapot. En daarom maken pubers een soort eigen coconnetje aan, een soort vetlaagje van egoïsme. Het gaat niet meer om wat er speelt in de politiek; het gaat over wat de puber vind van wat er speelt in de politiek. Of wat de puber vind van wat de ouders vinden van de buren. Of hoe de puber zicht voelt bij de verkering van haar vriendin, of over de recent behaalde cijfers, etc.

Mijn moeder zegt dat het wel anders wordt. Dat op een gegeven ogenblik je wereld niet meer om jou draait. Ik weet niet of dat zo is. Ik weet ook niet of de hierboven omschreven ontwikkeling echt bestaat. Het leek me wel logisch, een goede verklaring van mijn gedrag. Dan was het niet echt mijn schuld, maar kon ik het afschuiven op de omstandigheden. Waar ik wel zeker van ben is dat ik een ongelooflijke egoïst ben. Een onzekere, ongelooflijke egoïst.

Ik weet niet zo goed wanneer iets dat ik schrijf goed is. Ik weet pas dat iets wat ik schrijf goed is wanneer ik berichtjes van mensen die ik niet zo goed ken krijg, waarin staat dat ze wat ik schreef goed vonden. Dan glimlach ik en denk ik, hé wat leuk. Het was goed deze keer. Ik weet nooit zo goed waarom. Ik ben er wel achter gekomen dat mensen wat ik schrijf meestal pas echt goed vinden als ik eerlijk schrijf, gewoon wat ik wil schrijven schrijf. Als ik schrijf vanuit wat ik weet. Daarom denk ik dat ik hier ook wel over mezelf kan gaan schrijven. Misschien vinden mensen het wel vermakelijk. Misschien kunnen mensen zich wel met mij, simpele, onzekere, egoïstische, zestienjarige identificeren.

Misschien vinden ze het wel goed.

 

Toedeloei!

Femke

PS: Kijk ik heb een ukelele en kort haar en een Youtube video waarin ik poëzie in het Engels aan een camera voordraag 😀

 

FullSizeRender (2)

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s