Met mijn ogen dicht

Ik sta op een brug.

Het zou het makkelijkst zijn om terug te lopen. Om dezelfde weg die ik hier naar toe liep wederom te bewandelen. Dat is de weg die ik ken. En dan, als ik daar aankom, weet ik waar ik ben. Vertrouwd.

Saai.

Nu moet ik niet vergeten waarom ik op deze brug sta, of liever, waarom ik niet meer ben waar ik vandaan kwam. Het is moeilijk om dat te blijven herinneren. Trucjes van het menselijk brein, het menselijk brein is bedrieglijk. Wat we niet willen herinneren, vergeten we gewoon. Ik kan niet meer terug. Dat is niet erg.

Ik zou ook verder kunnen lopen. Het pad dat er ligt aflopen. Bekende wegen leiden naar bekende plekken.

Maar ik sta hier op een brug, en onder me lonkt het water. Ik zou kunnen springen. Ik zou niet doodgaan, dat is ook helemaal niet mijn bedoeling hoor. Maar ik zou kunnen springen. Bekende wegen leiden naar bekende plekken, en naar mijn weten is er nu niet zo een bekende plek waar ik naar toe wil. Echt niet. Ik wil gelukkig zijn. Ik wil springen en zien waar dat me toe leid. Mee met de stroom, maar wel de stroom waar ik zelf voor heb gekozen.  Ja, het is zo dramatisch als het klinkt.

Schaamteloos dramatisch.

Drastische keuzes.

Het is een beetje ingewikkeld allemaal, maar het gaat nog wel op zijn plek vallen. In de tussentijd sluit ik mijn ogen. Maak ik van de brug waarop ik sta, de brug die in het landschap van mijn favoriete kinderboek ligt.

Misschien moet ik ook maar springen, met mijn ogen dicht.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Advertenties

3 gedachtes over “Met mijn ogen dicht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s