The countdown begins | 18/08/16

Nu dat ik dit schrijf is het negen minuten over twaalf. Dat betekend dat het nu net donderdag 18 augustus is. Over een week ben ik zeventien.

Gisteren schreef ik een blogpost die erg goed werd ontvangen. Het is bizar om te beseffen dat er daadwerkelijk mensen zijn die mijn artikelen lezen, en stiekem heel erg fijn. In ieder geval: motiverend. Want, ik vind schrijven heel leuk en schrijf in principe voor mijn eigen bestwil en plezier, maar wanneer je je in artikelen tot iemand richt en die gene blijkt ook daadwerkelijk aan een andere kant je woorden te lezen, is het net alsof je dagboek terug begint te praten (en dan ook nog eens heel lief is). Daarom was ik best wel euforisch deze morgen. Enthousiast ook, en zoals ik eerder zei: enthousiasme is een van mijn grootste drijfveren. Het kon dan ook niet anders dan dat er een idee zou groeien. Een wild plan. Daarom, bij deze:

april 13 - 6-9pmwoodstocks pizza416 broadway avenue.png

Okay, dit project in het kort (want ik ben inmiddels erg moe geworden):

  • De komende zeven dagen hoop ik elke dag een blogpost te schrijven.
  • Het worden positieve artikelen, met kleine of grote dingen die de betreffende dag beter hebben gemaakt.
  • Elke dag schrijf ik een gedicht waarmee ik de dag afsluit.

Zo. Heb ik dat niet even mooi mijn mouw uitgeschud? Ik denk dat dit een mooi stukje “mindfullness” is richting mijn jaarlijkse verjaring (haha, dat is een pleonasme maar ik vind hem wel mooi). Meestal spendeer ik de dagen voor mijn verjaardag of mezelf teveel verheugend op een dag die me eigenlijk niet zo anders laat voelen als ik had verwacht, of ontkennend dat ik officieel weer een jaar ouder ga zijn omdat ik anders teveel geconfronteerd wordt met wat ik allemaal wel en niet doe met mijn leven. Maar dat doe ik nu anders. Nu gaan jullie alles met me mee beleven. En ik ga de komende zeven dagen in ieder geval elke dag iets nuttigs doen. Ik denk dat dat me goed gaat laten voelen over mezelf, en dat kan ik wel gebruiken. Daarnaast is er niets mis met publiekelijk positief zijn. Eigenlijk ben ik vooral benieuwd of het me gaat lukken: ik stel een doel voor mezelf, niet het meest simpele doel, maar wel een haalbaar doel. Echter is dit alleen te behalen met een boel discipline. Dus, dit is een test. Een challenge. The countdown begins…

Welkom bij zeven dagen zestien. Ik wil jullie graag alvast iets goeds van mijn woensdag vertellen. Ik hoop dat dat oké is. (Grapje, dit is mijn blog, ik maak de regels en ik weet dat het oké is.)

Ik stuurde Ilja vanochtend dit bericht:

I woke up worrying.

En het was waar. Ik werd wakker met gedachten die enkel zorgen waren, waardoor ik uiteindelijk ook heel lang in mijn bed ben blijven liggen. Dit tegen mijn eigen goede voornemens in. Toen ik mezelf uit bed gesleept had was de rest van mijn gezin dan ook al lang klaar met het ontbijt. De dag daarvoor hadden ik en mijn boertje en zusje met mijn vader afgesproken dat we een half uurtje zouden gaan opruimen vandaag, maar toen mijn mijn vader naar boven kwam met het bericht dat we dat nu even zouden gaan doen, kon ik niet anders dan stamelen dat ik nog niet had ontbeten. “Dat is wel heel laat, daar kunnen wij ook geen rekening mee houden”, was mijn vaders reactie. Hij had gelijk, dus begonnen we met z’n viertjes (+ mijn lege maag) aan het opruimen van de overloop. Ik begon chagrijnig, maar toen we begonnen met het opvouwen van de was, werd mijn frown al snel upside down gerturned. (warning: deze zin maakt geen sense. Het is half engels en half nederlands. Het is laat, oké. Pest me niet zo.) Het was voornamelijk het sorteren van de was dat me hardop liet lachen: mijn vader die een broek van Samuel (mijn jongste broertje, een peutertje) omhoog houdt en mij vragend aankijkt. “Thomas?” (Thomas is veertien.) Een tafereel dat zich in verschillende vormen herhaalde. Ook mooi: Floortje die tijdens het uitzoeken van de zak met sokken, de streepjes sokken bij elkaar raapt. “Streepjes, streepjes, streepjes, zegt ze, terwijl ze de gestreepte sokken op haar schoot leg,” Mijn vader: “ja, Floor, die vind je nu allemaal OMDAT IK ZE AL BIJ ELKAAR HAD GELEGD”. Tegen de tijd dat ik aan mijn ontbijt begon was ik niet meer enkel bezorgt. Want, de enige manier om los te komen terwijl je jezelf vast denkt, is door te blijven bewegen. Letterlijk. Gewoon dingen gaan doen. Niet persé grote dingen. Begin bijvoorbeeld met het uitzoeken van de bak/doos/tas eenzame sokken. Nodig je zusje, of je vader, of je hond uit om mee te doen. Gezelschap helpt ook, namelijk.

En dan nu ook al vast een gedicht. Gewoon, omdat voor de leuk. Tijdens het afwassen dacht ik:

Als god een gezicht had

zouden wij dan

enkel weg kunnen kijken

omdat onze lichamen bezwijken

onder de ogen die alles hebben gezien

of zouden we verdwalen

in ogen

die de wereld bewogen

of zouden we het niet eens zien

zou het gewoon een gezicht in de menigte zijn

of enkel

een misschien

 

Dat was dan dat. Een begin. Ik ben doodop man. Tot morgen. (Oeh, wat cool om te zeggen.) Er komen goede dingen aan!

Liefs,

Femke

PS: ik heb dit artikel niet doorgelezen voordat ik het uploadde omdat het, nouja, gewoon vet laat is. Zie je foutjes of andere dingen waarvan je zegt: hé, dat kan beter, laat het met vooral weten.

PPS: als je goedjes of andere dingen waarvan je zegt: hé, dat is leuk, ziet mag je het ook laten weten.

PPPS: ja oké ik vind reacties gewoon leuk. Doei.

Advertenties

Een gedachte over “The countdown begins | 18/08/16

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s